Νεφέλαι

χωρεῖτέ νυν. οἶμαι δέ σοι

ταῦτα μεταμελήσειν.

τοὺς κριτὰς ἃ κερδανοῦσιν, ἤν τι τόνδε τὸν χορὸν

ὠφελῶσ' ἐκ τῶν δικαίων, βουλόμεσθ' ἡμεῖς φράσαι.

πρῶτα μὲν γάρ, ἢν νεᾶν βούλησθ' ἐν ὥρᾳ τοὺς ἀγρούς,

ὕσομεν πρώτοισιν ὑμῖν, τοῖσι δ' ἄλλοις ὕστερον.

εἶτα τὸν καρπὸν τεκούσας ἀμπέλους φυλάξομεν,

ὥστε μήτ' αὐχμὸν πιέζειν μήτ' ἄγαν ἐπομβρίαν.

ἢν δ' ἀτιμάσῃ τις ἡμᾶς θνητὸς ὣν οὔσας θεάς,

προσεχέτω τὸν νοῦν, πρὸς ἡμῶν οἷα πείσεται κακά,

λαμβάνων οὔτ' οἶνον οὔτ' ἄλλ' οὐδὲν ἐκ τοῦ χωρίου.

ἡνίκ' ἂν γὰρ αἵ τ' ἐλαῖαι βλαστάνωσ' αἵ τ' ἄμπελοι,

ἀποκεκόψονται: τοιαύταις σφενδόναις παιήσομεν.

ἢν δὲ πλινθεύοντ' ἴδωμεν, ὕσομεν καὶ τοῦ τέγουσ

τὸν κέραμον αὐτοῦ χαλάζαις στρογγύλαις συντρίψομεν.

κἂν γαμῇ ποτ' αὐτὸς ἢ τῶν ξυγγενῶν ἢ τῶν φίλων,

ὕσομεν τὴν νύκτα πᾶσαν: ὥστ' ἴσως βουλήσεται

κἂν ἐν Αἰγύπτῳ τυχεῖν ὣν μᾶλλον ἢ κρῖναι κακῶς.