Νεφέλαι

ἄγε δὴ κάτειπέ μοι σὺ τὸν σαυτοῦ τρόπον,

ἵν' αὐτὸν εἰδὼς ὅστις ἐστὶ μηχανὰσ

ἤδη 'πὶ τούτοις πρὸς σὲ καινὰς προσφέρω.

τί δέ; τειχομαχεῖν μοι διανοεῖ πρὸς τῶν θεῶν;

οὔκ, ἀλλὰ βραχέα σου πυθέσθαι βούλομαι.

ἦ μνημονικὸς εἶ;

δύο τρόπω νὴ τὸν Δία:

ἢν μὲν γὰρ ὀφείληταί τί μοι, μνήμων πάνυ:

ἐὰν δ' ὀφείλω, σχέτλιος, ἐπιλήσμων πάνυ.

ἔνεστι δῆτα μανθάνειν ἐν τῇ φύσει;

λέγειν μὲν οὐκ ἔνεστ', ἀποστερεῖν δ' ἔνι.

πῶς οὖν δυνήσει μανθάνειν;

ἀμέλει καλῶς.

ἄγε νυν ὅπως, ὅταν τι προβάλλω σοι σοφὸν

περὶ τῶν μετεώρων, εὐθέως ὑφαρπάσει.

τί δαί; κυνηδὸν τὴν σοφίαν σιτήσομαι;

ἄνθρωπος ἀμαθὴς οὑτοσὶ καὶ βάρβαρος.

δέδοικά σ' ὦ πρεσβῦτα μὴ πληγῶν δέει.

φέρ' ἴδω τί δρᾷς, ἤν τίς σε τύπτῃ;

τύπτομαι,

ἔπειτ' ἐπισχὼν ὀλίγον ἐπιμαρτύρομαι,

εἶτ' αὖθις ἀκαρῆ διαλιπὼν δικάζομαι.

ἴθι νυν κατάθου θοἰμάτιον.

ἠδίκηκά τι,

οὔκ, ἀλλὰ γυμνοὺς εἰσιέναι νομίζεται.

ἀλλ' οὐχὶ φωράσων ἔγωγ' εἰσέρχομαι.

κατάθου. τί ληρεῖς;

εἰπὲ δή νύν μοι:

τὸ τί;

ἢν ἐπιμελὴς ὦ καὶ προθύμως μανθάνω,

τῷ τῶν μαθητῶν ἐμφερὴς γενήσομαι;

οὐδὲν διοίσεις Χαιρεφῶντος τὴν φύσιν.

οἴμοι κακοδαίμων ἡμιθνὴς γενήσομαι.

οὐ μὴ λαλήσεις, ἀλλ' ἀκολουθήσεις ἐμοὶ

ἀνύσας τι δευρὶ θᾶττον;

ἐς τὼ χεῖρέ νυν

δός μοι μελιτοῦτταν πρότερον: ὡς δέδοικ' ἐγὼ

εἴσω καταβαίνων ὥσπερ ἐς Τροφωνίου.

χώρει: τί κυπτάζεις ἔχων περὶ τὴν θύραν;